Ograniczenie władzy rodzicielskiej – co oznacza?

W poprzednim artykule omówione zostało zagadnienie pozbawienia władzy rodzicielskiej. Pozostając w tym zakresie tematycznym, dziś omówimy temat ograniczenia władzy rodzicielskiej. Przedstawimy przesłanki ograniczenia władzy rodzicielskiej, konsekwencje, a także podobieństwa i różnice w zestawieniu z pozbawieniem władzy rodzicielskiej.

Ograniczenie władzy rodzicielskiej a pozbawienie władzy rodzicielskiej

Zdecydowanie więcej jest spraw, gdzie sąd orzeka o ograniczeniu władzy rodzicielskiej niż tych, gdzie zapada wyrok pozbawienia władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej zawsze jest ostatecznością. Natomiast ograniczenie władzy rodzicielskiej również rodzica, któremu nie można nic zarzucić w kwestii postawy rodzicielskiej. W takiej sytuacji kluczowy będzie sam fakt, że rodzice żyją osobno, np. w wyniku rozwodu, o którym więcej przeczytasz tutaj. Jak również w przypadku, kiedy rodzice dziecka nie tworzyli formalnego związku lub też mieszkają w innych miejscowościach.

Przesłanki ograniczenia władzy rodzicielskiej

Przede wszystkim pamiętajmy, że ograniczenie władzy rodzicielskiej następuje wyłącznie na skutek orzeczenia Sądu. Orzeczenie ograniczenia władzy rodzicielskiej może nastąpić w wyroku rozwodowym lub w osobnej sprawie dotyczącej właśnie ograniczenia władzy rodzicielskiej.

Jeśli chodzi o przesłanki do ograniczenia władzy rodzicielskiej, jak wcześniej wskazaliśmy, może wystąpić taka sytuacja, która, można powiedzieć, nie jest zawiniona przez rodzica. O takiej sytuacji mówi art. 107 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W tym przypadku przesłanką do wydania orzeczenia np. to, że rodzice żyją oddzielnie. Trzeba zaznaczyć, że Sąd ma możliwość pozostawienia pełnej władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom w takiej sytuacji. Może być to możliwe, jeśli rodzice zgadzają się w kwestii sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Kiedy nie ma porozumienia między rodzicami, trudno spodziewać się, aby Sąd orzekł o utrzymaniu władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom.

Jakie ma prawa rodzic z ograniczoną władzą rodzicielską?

Kiedy Sąd powierza władzę rodzicielską jednemu rodzicowi, a ogranicza drugiemu, musi dokładnie określić na czym ograniczenie władzy rodzicielskiej ma polegać. Najczęściej spotkamy się ze sformułowaniem, że Sąd ograniczając władzę rodzicielską jednemu rodzicowi, pozostawia mu prawdo do współdecydowania o istotnych kwestiach dotyczących dziecka. W zależności od sytuacji możemy wskazać jako przykład, o czym drugi rodzic będzie mógł współdecydować: miejsce zamieszkania dziecka, wyjazd zagraniczny dziecka, sposób leczenia, wybór szkoły. Oczywiście jest to przykładowe wyliczenie, a sposób ograniczenia władzy rodzicielskiej jest w każdej sprawie przedmiotem indywidualnej analizy i decyzji Sądu.

Najbardziej dotkliwym sposobem ograniczenia władzy rodzicielskiej jest pozostawienie drugiemu z rodziców jedynie prawa do zasięgania informacji o istotnych sprawach dziecka. Najczęstszą przesłanką tego jest fakt przebywania takiego rodzica za granicą, co powoduje brak możliwości uczestniczenia przez niego w stałym podejmowaniu decyzji w istotnych kwestiach dotyczących dziecka.

Z jakich powodów można ograniczyć władzę rodzicielską?

W drugim przypadku, w którym może nastąpić ograniczenie władzy rodzicielskiej, mówimy już o ograniczeniu władzy rodzicielskiej z winy jednego lub obojga rodziców. Następuje ono z uwagi na zagrożenie dobra dziecka. Mówimy tutaj o sytuacjach, kiedy rodzic nie zajmuje się dzieckiem w sposób poprawny, przez co jego dobro jest zagrożone. Zagrożenie dobra dziecka rozumiemy jako wszelkie negatywne i niepoprawne zachowania rodzica względem dziecka. Katalog takich zachowań jest bardzo szeroki i wymaga każdorazowo indywidualnej analizy podczas rozprawy w Sądzie.

Ograniczenie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom – konsekwencje

Zdarzają się również takie sytuacje, gdy władza rodzicielska ograniczana jest obojgu rodzicom. Dotyczy to rodzin, które nie umieją w sposób poprawny wypełniać swoich obowiązków rodzicielskich. Sąd w takiej sytuacji wydaje zarządzenie, które ma ochronić dobro dziecka. Na podstawie takich zarządzeń Sąd może w szczególności:

Art. 109 §  2. 

1)
zobowiązać rodziców oraz małoletniego do określonego postępowania, w szczególności do pracy z asystentem rodziny, realizowania innych form pracy z rodziną, skierować małoletniego do placówki wsparcia dziennego, określonych w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub skierować rodziców do placówki albo specjalisty zajmujących się terapią rodzinną, poradnictwem lub świadczących rodzinie inną stosowną pomoc z jednoczesnym wskazaniem sposobu kontroli wykonania wydanych zarządzeń;
2)
określić, jakie czynności nie mogą być przez rodziców dokonywane bez zezwolenia sądu, albo poddać rodziców innym ograniczeniom, jakim podlega opiekun;
3)
poddać wykonywanie władzy rodzicielskiej stałemu nadzorowi kuratora sądowego;
4)
skierować małoletniego do organizacji lub instytucji powołanej do przygotowania zawodowego albo do innej placówki sprawującej częściową pieczę nad dziećmi;
5)
zarządzić umieszczenie małoletniego w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka albo w instytucjonalnej pieczy zastępczej albo powierzyć tymczasowo pełnienie funkcji rodziny zastępczej małżonkom lub osobie, niespełniającym warunków dotyczących rodzin zastępczych, w zakresie niezbędnych szkoleń, określonych w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej albo zarządzić umieszczenie małoletniego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej.

Sąd opiekuńczy może także powierzyć zarząd majątkiem małoletniego ustanowionemu w tym celu kuratorowi.

Czy ograniczenie władzy rodzicielskiej zwalnia z płacenia alimentów?

Musimy pamiętać, że rodzica, który ma ograniczoną władze rodzicielską nadal obciąża obowiązek alimentacyjny względem dziecka. Ponadto samo ograniczenie władzy rodzicielskiej nie wpływa na prawo do kontaktów z dzieckiem. Co do zasady są to dwa odrębne zagadnienia prawne, które są ustalane przez Sąd.

Podsumowanie

Podsumowując i mając na uwadze fakt coraz częstych spraw, w których przedmiotem jest ograniczenie władzy rodzicielskiej, należy zdecydowanie stwierdzić, że warto znać swoje prawa i temu celowi służy powyższa analiza.  

Jeśli mają Państwo dodatkowe pytania związane z zagadnieniem ograniczenia władzy rodzicielskiej, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią.  Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Ograniczenie władzy rodzicielskiej. pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Pozbawienie władzy rodzicielskiej – przesłanki i konsekwencje

W tym artykule przedstawimy zagadnienie pozbawienia władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem. Biorąc pod uwagę dane statystyczne oraz doświadczenie zawodowe można powiedzieć, że jest to częsty problem prawny w społeczeństwie. Mając to na uwadze przybliżymy w tym artykule kiedy możliwe jest pozbawienie władzy rodzicielskiej i jakie są tego konsekwencje.  

Czym jest władza rodzicielska?

Wyjaśnijmy na początku czym jest władza rodzicielska i jaki jest jej zakres. Władza rodzicielska w szczególności obejmuje obowiązek i prawo rodziców do sprawowania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka. Obejmuje także prawo do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego praw i godności. Władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak wymaga tego dobro dziecka i interes społeczny. Dziecko, co wymaga zaznaczenia pozostaje pod władzą rodzicielską aż do ukończenia pełnoletności.

Komu przysługuje władza rodzicielska?

Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom małoletniego dziecka. Może jednak wystąpić sytuacja, kiedy jednemu z rodziców nie będzie ona przysługiwała. Może zdarzyć się również tak, że władza rodzicielska nie będzie przysługiwała żadnemu z rodziców. Podamy sytuacje, w których władza rodzicielska nie będzie przysługiwała rodzicowi:

• Śmierć rodzica,
• Brak pełnej zdolności do czynności prawnych rodzica,
• Zawieszenie władzy rodzicielskiej,
• Pozbawienie władzy rodzicielskiej.

Pozbawienie władzy rodzicielskiej – co to jest?

Na samym początku chcemy zaznaczyć, że władzy rodzicielskiej może pozbawić jedynie orzeczenie Sądu, a orzeczenie może dotyczyć obojga rodziców lub jednego z nich.

Wiemy już czym jest władza rodzicielska i jak długo trwa. Zajmiemy się teraz przesłankami, które muszą wystąpić, aby Sąd mógł pozbawić rodziców lub rodzica władzy rodzicielskiej.

O pozbawieniu władzy rodzicielskiej mówi art. 111 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Art. 111.

§ 1. Jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców. /cytat/

Występuje zatem kilka przesłanek do pozbawienia władzy rodzicielskiej:

• trwała przeszkoda w wykonywaniu władzy rodzicielskiej,
• rażące zaniedbywanie obowiązków względem dziecka,
• nadużywanie władzy rodzicielskiej.

Przesłanki do pozbawienia władzy rodzicielskiej

Kiedy będą spełnione wymienione wyżej przesłanki?

Trwała przeszkoda w wykonywaniu władzy rodzicielskiej może być wtedy, gdy na przykład rodzic odbywa długoletnią karę pozbawienia wolności, mieszka poza granicami kraju i nie wykazuje zainteresowania dzieckiem lub też gdy jest poważnie chory i nie może właściwie sprawować władzy rodzicielskiej.

Rażące zaniedbywanie obowiązków rodzicielskim to na przykład: brak zainteresowania losem dziecka, nadużywanie alkoholu przez rodzica, uporczywe niepłacenie alimentów na rzecz małoletniego dziecka.

Przykłady nadużywania władzy rodzicielskiej: rozpijanie dziecka, nakłanianie do zachowań niezgodnych z prawem i zasadami społecznymi, agresja wobec dziecka lub drugiego rodzica, jeśli dziecko jest tego świadkiem czy zakłócanie porządku domowego. Są to przykłady i nie stanowią one zamkniętego katalogu. Sąd każdorazowo będzie badał, czy mamy do czynienia z jedną z wymienionych przesłanek umożliwiającą pozbawienie władzy rodzicielskiej.

Szczególne przypadki pozbawienia władzy rodzicielskiej

Szczególnym przypadkiem jest sytuacja, o której mówi art. 111 § 1a

§ 1a. Sąd może pozbawić rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli mimo udzielonej pomocy nie ustały przyczyny zastosowania art. 109 zarządzenia sądu opiekuńczego w sytuacji zagrożenia dobra dziecka § 2 pkt 5, a w szczególności gdy rodzice trwale nie interesują się dzieckiem. /cytat/

O czym mówi wspomniany w tym przepisie art. 109 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ? Zgodnie z tym przepisem, jeżeli dobro dziecka jest zagrożone, Sąd może podjąć decyzję o umieszczeniu dziecka w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, w instytucjonalnej pieczy zastępczej. Sąd może też powierzyć pełnienie funkcji rodziny zastępczej tymczasowo małżonkom lub osobie niespełniającym warunków dotyczących rodzin zastępczych w zakresie niezbędnych szkoleń, określonych w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Można także zarządzić umieszczenie małoletniego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej.

Konsekwencje pozbawienia władzy rodzicielskiej

Jakie będą konsekwencje pozbawienia władzy rodzicielskiej? Skutkiem będzie utrata możliwości wykonywania praw i obowiązków, które wynikają ze sprawowania władzy rodzicielskiej. W takiej sytuacji rodzic, który jest pozbawiony wykonywania władzy rodzicielskiej nie sprawuje opieki nad dzieckiem, nie reprezentuje go oraz nie sprawuje zarządu nad majątkiem dziecka. W skrócie: nie decyduje o życiu dziecka. Pozbawienie władzy rodzicielskiej, co warto podkreślić, nie oznacza braku zobowiązania rodzica co do obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka. Rodzic pozbawiony władzy rodzicielskiej nadal jest zobowiązany do realizowania obowiązku alimentacyjnego. Zaznaczyć należy również, że pozbawienie władzy rodzicielskiej nie oznacza, że rodzic nie może kontaktować się z dzieckiem. Pozbawienie władzy rodzicielskiej nie jest równoznaczne z zakazem kontaktów z dzieckiem. Są to zupełnie odrębne zagadnienia prawne. Oczywiście, Sąd orzekając o pozbawieniu władzy rodzicielskiej może również orzec o zakazie kontaktowania się z dzieckiem. Dotyczy to sytuacji, gdy kontakt z rodzicem zagraża dobru dziecka lub je narusza.

Podsumowanie

Mając na uwadze fakt coraz częstych spraw o pozbawienie władzy rodzicielskiej warto znać swoje prawa i temu celowi służy powyższa analiza. Zdecydowanie mniej obawiamy się podejmować działania, gdy posiadamy niezbędną, podstawową wiedzę prawną. W tym wypadku działania służące często dobru małoletniego dziecka.

Jeśli mają Państwo dodatkowe pytania związane z zagadnieniem pozbawienia władzy rodzicielskiej zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Pozbawienie władzy rodzicielskiej pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

W tym artykule dowiedzą się Państwo o kolejnym ważnym zagadnieniu z zakresu prawa karnego. Przygotowaliśmy do porównania dwa przestępstwa: zniesławienia oraz zniewagi (znieważenia).

Zniesławienie i zniewaga to różne przestępstwa

Na początku trzeba powiedzieć, że wiele osób nie wie, że zniesławienie i zniewaga to dwa różne przestępstwa. Prowadzi to do tego, że w odbiorze społecznym niejednokrotnie są uznawane za jedno i to samo przestępstwo. Wskazania wymaga także, że ludzie nie rozumieją, że zachowanie, którego się dopuścili kwalifikuje się pod którekolwiek z tych przestępstw. Dlatego warto przeczytać nasz artykuł, aby wiedzieć, czym dokładnie jest zniesławienie, a czym zniewaga. Pomoże to unikać tych zachowań, przez które może grozić nam pociągnięcie do odpowiedzialności karnej.

Znamiona i konsekwencje popełnienia przestępstwa zniesławienia

Zniesławienie to przestępstwo. Polega na pomówieniu innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Chodzi o pomówienie dotyczące postępowania lub właściwości, które mogą poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Często spotykamy się z przestępstwem zniesławienia na gruncie zawodowym, społecznym, gospodarczym czy politycznym. Temu kto dopuści się zniesławienia grozi kara ograniczenia wolności bądź grzywny. Trzeba tutaj wskazać, że jeśli zniesławienia dokona się za pomocą środków masowego komunikowania, to grozi wtedy oprócz grzywny i ograniczenia wolności, również kara pozbawienia wolności do roku. Dodatkowo, w przypadku skazania za zniesławienie Sąd może orzec nawiązkę na rzecz osoby pokrzywdzonej, Polskiego Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny, który wskaże pokrzywdzony. Trzeba również zaznaczyć, że Sąd na wniosek pokrzywdzonego orzeka podanie wyroku skazującego za przestępstwo zniesławienia do publicznej wiadomości.

Zniesławienie – badanie znamion przestępstwa

To czy nasze zachowanie wypełniło znamiona zniesławienia ocenia Sąd. Za każdym razem podlega to indywidualnemu badaniu. Trzeba zatem pamiętać o tym, kiedy nasze zachowanie można uznać za zniesławienie. Po pierwsze pomówienie musi stanowić zniesławienie w znaczeniu obiektywnym. Nie będzie brane pod uwagę subiektywne odczucie osoby pomówionej. Po drugie, zniesławienie powinno dotyczyć faktów, a nie dokonanej oceny czyjegoś zachowania. Dlatego trzeba rozpatrzyć, czy mamy do czynienia ze swobodą wypowiedzi, dozwoloną krytyką, czy jednak nasze zachowanie wypełnia znamiona zniesławienia. Po trzecie, przestępstwa zniesławienia nie musimy dokonywać publicznie. Kluczowe jest to, żeby nasze pomówienie dotarło przynajmniej do jednej osoby trzeciej.

Wyłączenie bezprawności zniesławienia

W kodeksie karnym opisane są sytuacje, w których następuje wyłączenie bezprawności zniesławienia. Jeśli pomówienie nie było publiczne, ale okazało się prawdziwe, nasze zachowanie nie może być uznane za zniesławienie. Jeśli podnieśliśmy taki zarzut publicznie, a okazał się on prawdziwy to nie popełniamy przestępstwa, jeżeli podnoszony zarzut dotyczył zachowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub służył obronie społecznie uzasadnionego interesu.

Zniewaga, znieważenie – co to jest?

Koniecznym jest odróżnienie zniewagi od zniesławienia. Znieważyć możemy wyłącznie osobę fizyczną. Za przestępstwo znieważenia będziemy odpowiadać wtedy, gdy znieważymy kogoś w jego obecności albo publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do tej osoby dotarła. Rozróżnienie zniewagi i zniesławienia polega na tym, że znieważenie godzi w wewnętrzną cześć osoby znieważonej, a zniesławienie w zewnętrzną cześć osoby zniesławionej. Przy zniesławieniu chodzi o poniżenie w oczach opinii publicznej lub narażenie na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności.

Za znieważenie grozi nam kara grzywny lub ograniczenia wolności. Natomiast, jeśli znieważenie nastąpi za pomocą środków masowego komunikowania, oprócz grzywny i ograniczenia wolności, grozić będzie także kara pozbawienia wolności do roku. Przy zniewadze dokonanej za pomocą środków masowego komunikowania Sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego. Może też wystąpić taka sytuacja, że mimo iż nasze zachowanie wyczerpuje znamiona zniewagi, Sąd odstąpi od wymierzenia kary. Jest to możliwe wtedy, gdy zniewagę wywołało wyzywające zachowanie osoby pokrzywdzonej. A także jeśli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności cielesnej lub zniewagą wzajemną.

Zniewaga, zniesławienie – oskarżenie

Zniewaga i zniesławienie to przestępstwa, które są ścigane z oskarżenia prywatnego. Jeśli zostaliśmy pokrzywdzeni w takiej sprawie, musimy sami wnieść prywatny akt oskarżenia do Sądu. Pragniemy zaznaczyć, że ściganie czynu z oskarżenia prywatnego może zostać objęte przez prokuratora, ponieważ w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie lub też wstępuje do postępowania już wszczętego, jeśli wymaga tego interes społeczny.

Podsumowanie

Podsumowując, rozróżnienie przestępstw zniesławienia i zniewagi oraz czynników warunkujących ich popełnienie nie jest takie proste. Dlatego mamy nadzieję, że po zapoznaniu się z naszym artykułem wiele państwa wątpliwości zostało rozwianych.

Jeśli mają Państwo dodatkowe pytania związane z zagadnieniem przestępstwa zniesławienia i zniewagi, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Przestępstwo zniesławienia a znieważenia – podobieństwa i różnice pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Czym jest separacja? W tym artykule wyjaśnimy to pojęcie. Omówimy przesłanki orzeczenia separacji, jej skutki, a także przedstawimy podobieństwa i różnice w zestawieniu z rozwodem. O rozwodzie mogą Państwo przeczytać w innym artykule na blogu tutaj.

Orzeczenie separacji – najważniejsze kwestie

Do separacji, tak jak do rozwodu niezbędny jest wyrok Sądu. Nie można ustanowić separacji w sposób umowny. Spotkamy się jednak z takim pojęciem jak tzw. separacja faktyczna. Mówimy o niej wtedy, gdy małżonkowie nie pozostają we wspólnym pożyciu, a Sąd nie orzekł o separacji pomiędzy nimi.

Przesłanką do orzeczenia separacji między małżonkami będzie zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Przypomnijmy natomiast, że do rozwodu niezbędne będzie nie tylko wystąpienie rozkładu pożycia, ale również jego trwały charakter. Chodzi o wszelkie aspekty pożycia, to znaczy aspekt ekonomiczny, fizyczny, emocjonalny.

Występują również negatywne przesłanki separacji. W ustawie określono, że mimo zupełnego rozkładu pożycia nie można orzec o separacji, jeśli wskutek niej miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci. Sąd może też uznać, że z innych względów orzeczenie separacji byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Jeżeli małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci, Sąd orzeka separację na podstawie zgodnego żądania małżonków.

Co w sytuacji, gdy jeden małżonek chce separacji, a drugi od razu żąda rozwodu? Jeżeli żądanie rozwodu przez jednego z małżonków będzie uzasadnione, Sąd orzeknie rozwód. Jeżeli natomiast żądanie orzeczenia rozwodu nie będzie uzasadnione, a separacji tak, Sąd orzeknie pomiędzy małżonkami separację. Analogicznie do rozwodu, Sąd orzekając o separacji orzeka, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Jeśli separacja jest na zgodne żądanie małżonków, Sąd nie rozstrzyga o winie za rozkład pożycia. Następują skutki jakby, żaden z nich nie ponosił winy za rozkład pożycia małżeńskiego.

Separacja – podobieństwa do rozwodu

Bardzo dużym podobieństwem do rozwodu jest stosowanie art. 58 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Treść tego przepisu została w pełni omówiona w artykule dotyczącym rozwodu, który mogą Państwo przeczytać tutaj. W postępowaniu przed Sądem, które zakończy się orzeczeniem separacji, Sąd rozstrzygnie m.in. o:

• władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi,
• kontaktach rodziców z dziećmi,
• alimentach na rzecz dzieci,
• sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania, jeżeli oboje małżonkowie w nim nadal zamieszkują.

Możliwe są inne rozstrzygnięcia jak eksmisja jednego z małżonków, czy podział majątku wspólnego.

Małżonkowie, którzy pozostają w separacji, jeżeli wymagają tego względy słuszności obowiązani są do wzajemnej pomocy. Jeśli zostaną spełnione określone, analogiczne przesłanki jak w wyroku rozwodowym, Sąd orzeknie o alimentach od jednego małżonka na rzecz drugiego. Małżonek, który nie został uznany wyłącznie winnym separacji i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka alimentów. Sąd może również orzec o alimentach na rzecz małżonka niewinnego rozkładu pożycia od małżonka wyłącznie winnego, nawet bez spełnienia przesłanki niedostatku. W przypadku separacji obowiązek alimentacyjny jest bezterminowy.

Po orzeczeniu przez Sąd separacji pomiędzy małżonkami powstaje ustrój rozdzielności majątkowej. Kolejnym podobieństwem do rozwodu jest także to, że małżonkowie nie dziedziczą po sobie według ustawy. Nie ma przy tym przeszkód, aby małżonek dziedziczył po drugim na postawie testamentu.

Separacja a rozwód – różnice

Jeśli chodzi o różnice między separacją a rozwodem, to podstawową z nich jest fakt, że w przypadku separacji związek małżeński nadal trwa. Żaden z małżonków w trakcie trwania separacji nie może zawrzeć kolejnego związku małżeńskiego.

Różnicą w stosunku do rozwodu jest również to, że małżonek nie jest uprawniony do powrotu do swojego nazwiska sprzed zawarcia związku małżeńskiego. Jasnym jest, że po rozwodzie jedyną możliwością ponownego wstąpienia osób rozwiedzionych w związek małżeński będzie kolejny ślub. Natomiast o zniesieniu separacji pomiędzy małżonkami zdecyduje Sąd na zgodne żądanie małżonków. Z chwilą zniesienia separacji ustają jej skutki. Jednakże pomiędzy małżonkami nie musi powstać ponownie wspólność majątkowa. Sąd na zgodne żądanie małżonków utrzymuje rozdzielność majątkową. Sąd po orzeczeniu zniesienia separacji, ponownie będzie rozstrzygał o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi.

Podsumowanie

Jak widać jest wiele podobieństw między separacją a rozwodem. Z lektury artykułu wiemy także, że występują jednak istotne różnice pomiędzy tymi instytucjami. Mamy nadzieję, że ta analiza pomoże Państwu na zrozumienie tych kwestii.

Jeśli mają Państwo dodatkowe pytania związane z zagadnieniem separacji czy rozwodu, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Separacja – co to jest? pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Dziedziczenie to pojęcie, które dotyczy każdego człowieka. To my możemy po kimś dziedziczyć spadek lub ktoś inny będzie dziedziczył po nas po naszej śmierci. Dlatego polecamy zapoznać się z kolejnym artykułem na naszym blogu, który omawia czym jest dziedziczenie ustawowe.

Dziedziczenie ustawowe a testament

Musimy na początku zaznaczyć, że w przypadku kiedy spadkodawca pozostawił ważny testament, dziedziczenie ustawowe zostaje wyłączone. Mamy wtedy do czynienia z dziedziczeniem testamentowym. O testamencie więcej przeczytasz w artykule na naszym blogu tutaj. Spadkodawca w testamencie dowolnie określa osoby, które będą dziedziczyć po nim. W tej sytuacji osobom najbliższym, które dziedziczyłyby, gdyby zmarły nie pozostawił testamentu, będzie przysługiwał co do zasady zachowek, co zostało już wytłumaczone w artykule, który przeczytasz tutaj.

Jeśli zmarły nie pozostawił po sobie testamentu lub kiedy żadna z osób powołana do spadku zgodnie z ostatnią wolą zmarłego zawartą w testamencie nie chce lub nie może zostać spadkobiercą, mówimy o dziedziczeniu ustawowym. W następnym akapicie dowiedzą się Państwo kto zgodnie z regulacjami zawartymi w kodeksie cywilnym dziedziczy po zmarłym na podstawie ustawy.

Kolejność dziedziczenia ustawowego

Przedstawimy Państwu w tym akapicie aspekty związane z kolejnością dziedziczenia ustawowego.

Jako pierwsze do spadku powoła się dzieci spadkodawcy oraz męża lub żonę spadkodawcy. Należy wskazać, że dzieci i małżonek dziedziczą spadek w równych częściach, z zastrzeżeniem, że część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż ¼ całości spadku. Trzeba również zaznaczyć, że w sytuacji, kiedy dziecko spadkodawcy nie dożyło momentu otwarcia spadku, jego udział w spadku, przypada jego dzieciom w równych częściach. Celem wytłumaczenia tego zagadnienia przedstawimy Państwu przykład.

Jan Kowalski miał żonę i trójkę dzieci. Jedno z dzieci nie dożyło otwarcia spadku, samo pozostawiło po sobie dwójkę dzieci, które są wnukami Jana Kowalskiego. W tej sytuacji ¼ spadku przypadnie żonie Jana Kowalskiego, ¼ spadku jednemu dziecku Jana Kowalskiego, które otwarcia spadku dożyło, ¼ drugiemu dziecku Jana Kowalskiego, które także dożyło otwarcia po nim spadku. Z kolei pozostała ¼ spadku, ta która przypadłaby trzeciemu dziecku Jana Kowalskiego, gdyby dożyło otwarcia spadku, przypadnie dzieciom zmarłego dziecka. Czyli wnukom Jana Kowalskiego i przypadnie im po 1/8 części spadku dla każdego z nich. Dzielony zostaje udział trzeciego dziecka, które nie dożyło otwarcia spadku. Czyli ¼ na dwie równe części dla jego dzieci.

Drabinka dziedziczenia ustawowego

Jeśli zmarły nie pozostawił po sobie dzieci, wnuków, prawnuków (tj. zstępnych), do całości spadku zostają powołani małżonek spadkodawcy i rodzice spadkodawcy. Jeśli natomiast, zmarły w momencie śmierci nie był w związku małżeńskim, wtedy jedynymi spadkobiercami zostają jego rodzice. Natomiast w momencie kiedy spadkodawca pozostawał w związku małżeńskim w momencie śmierci, to udział spadkowy każdego z rodziców zmarłego wyniesie ¼ całości spadku.

Z kolei, kiedy jedno z rodziców nie dożyło otwarcia spadku, udział w spadku, który by temu rodzicowi przypadał, przypada rodzeństwu zmarłego spadkodawcy w równych częściach.

Dalej schodząc w dół po drabince dziedziczenia ustawowego, jeśli którekolwiek z rodzeństwa zmarłego nie dożyłoby otwarcia spadku i pozostawiłoby po sobie zstępnych, udział spadkowy, który by mu przypadł, przypada jego zstępnym. Podział udziału zmarłego rodzeństwa następuje według wskazanych już wcześniej zasad podziału między dalszych zstępnych zmarłego spadkodawcy.

W sytuacji, gdy jeden z rodziców nie dożyłby otwarcia spadku oraz spadkodawca nie ma rodzeństwa lub zstępnych rodzeństwa, udział spadkowy rodzica dziedziczącego w zbiegu z małżonkiem spadkodawcy wynosi połowę. Trzeba podkreślić, że udział spadkowy małżonka, który dziedziczy w zbiegu z rodzicami, rodzeństwem i zstępnymi rodzeństwa, zgodnie z ustawą wynosi zawsze połowę spadku. Jeśli występuje brak zstępnych spadkodawcy, jego rodziców, rodzeństwa i ich zstępnych, cały spadek przypada małżonkowi spadkodawcy.

Dziedziczenie ustawowe – kiedy małżonek nie dziedziczy?

Trzeba także rozważyć kwestię, co w sytuacji, gdy spadkodawca nie był w związku małżeńskim.

Jeśli do rozwiązania małżeństwa doszłoby przed śmiercią spadkodawcy wskutek rozwodu, to małżonek rozwiedziony nie będzie mógł dziedziczyć w drodze ustawy. Analogicznie wygląda to w przypadku separacji. Prawna separacja również wyłącza drugiego małżonka od dziedziczenia ustawowego po zmarłym.

Warto wspomnieć jeszcze o jednej kwestii. Mianowicie, jeśli spadkodawca wystąpił za życia o orzeczenie rozwodu lub separacji z winy drugiego małżonka, a żądanie to było uzasadnione, wtedy małżonka wyłącza się z dziedziczenia ustawowego po zmarłym małżonku.

Jeśli spadkodawca nie pozostawał w związku małżeńskim, nie ma także zstępnych, rodziców, rodzeństwa czy zstępnych rodzeństwa, zgodnie z kolejnością dziedziczenia ustawowego do spadku powoła się dziadków zmarłego. Dziadkowie zmarłego odziedziczą w równych częściach. Bardzo rzadko zdarza się taka sytuacja, jednak warto pamiętać, że taka jest kolejność dziedziczenia ustawowego. Podążając dalej, jeśli któryś z dziadków nie dożyłby otwarcia spadku po zmarłym wnuczku, stosujemy analogiczne zasady do tych wspomnianych wyżej. Czyli udział, który przypadałby nieżyjącemu dziadkowi, przypada jego zstępnych. Jeśli nie ma zstępnych po tym z dziadków, który nie dożył otwarcia spadku, jego udział spadkowy przypada pozostałym dziadkom w równych częściach.

Kto jeszcze po nas może dziedziczyć?

Wystąpić też może sytuacja, że zmarły nie pozostawił po sobie małżonka ani jakichkolwiek krewnych, którzy byliby powołani do dziedziczenia ustawowego. W takim przypadku według ustawy mogą dziedziczyć dzieci małżonka spadkodawcy tj.  pasierbowie zmarłego. Pasierbowie mogą mieć prawo do dziedziczenia ustawowego wyłącznie, jeżeli żadne z ich rodziców nie dożyło otwarcia spadku.

Przedstawimy teraz ostatnią grupą, która jest uprawniona do dziedziczenia ustawowego. Powołuje się tę grupę jeśli wszystkie z wcześniej omówionych grup będą tzw. puste lub spadkobiercy spadek po zmarłym odrzucą.

Jeśli występuje brak małżonka zmarłego, brak krewnych i pasierbów, powołanych do dziedziczenia ustawowego, spadek przypada gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy. Gmina dziedziczy w kolejności jako spadkobierca ustawowy. Co, jeśli nie da się ustalić ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy w Polsce lub ostatnie miejsce zamieszkania znajdowało się za granicą? Wtedy spadek po zmarłym przypada Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu.

Podsumowanie

Przedstawiliśmy Państwu kolejność dziedziczenia ustawowego i przeszliśmy przez drabinkę dziedziczenia, wskazując wszystkie możliwości dziedziczenia ustawowego po zmarłym. Każdy z nas powinien zapoznać się z tą drogą dziedziczenia zapisaną w ustawie, ponieważ, jak to wskazywaliśmy na początku, z pojęciami spadku i dziedziczenia każdy z nas się kiedyś zetknie.

Jeśli mają Państwo dodatkowe wątpliwości związane z pojęciem dziedziczenia ustawowego, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Dziedziczenie ustawowe – co to jest? pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Przedawnienie to istotne pojęcie występujące w prawie karnym. Dzięki niemu sprawca przestępstwa może uniknąć skazania lub wykonania kary orzeczonej przez Sąd. Jest to ważne pojęcie zarówno z perspektywy sprawcy czynu, jak i osoby pokrzywdzonej przestępstwem. Dlatego zdecydowaliśmy się omówić dla Państwa okresy przedawnienia karalności poszczególnych rodzajów przestępstw. We wcześniejszych wpisach w temacie karalności przestępstw wspominaliśmy m.in. o warunkowym umorzeniu postępowania karnego oraz warunkowym zawieszeniu kary pozbawienia wolności.

Okresy przedawnienia karalności

Na początku przedstawimy okresy przedawnienia karalności, czyli sytuacji, gdy sprawca nie został jeszcze prawomocnie skazany za popełniony czyn. Okres przedawnienia karalności jest zależny od popełnionego przestępstwa. Oczywistym jest, że im poważniejsze przestępstwo, tym okres przedawnienia karalności będzie dłuższy. Omówimy teraz okresy przedawnienia karalności dla poszczególnych przestępstw. Karalność ustaje, jeśli od czasu popełnienia danego przestępstwa upłynęło:

• 30 lat – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa,
• 20 lat – gdy czyn stanowi inną zbrodnię (na gruncie prawa karnego zbrodnią jest czyn zabroniony i zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą),
• 15 lat – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat,
• 10 lat – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata,
• 5 lat- gdy czyn stanowi inny niewymieniony powyżej występek.

Trzeba dodać, że jeśli dokonanie przestępstwa zależy od nastąpienia określonego w ustawie skutku (tzw. przestępstwo skutkowe), bieg przedawnienia musimy liczyć od momentu, gdy nastąpił skutek. Przykład: zakwalifikowano czyn jako spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym. Wtedy okres przedawnienia karalności tego przestępstwa biegnie od wystąpienia skutku, czyli daty śmierci pokrzywdzonego.

Przedawnienie karalności przestępstw z oskarżenia prywatnego

Okres przedawnienia karalności będzie zdecydowanie krótszy dla przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego. Na przykład dla przestępstwa zniesławienia, znieważenia, naruszenia nietykalności cielesnej. Przedawnienia karalności tych przestępstw upływa po 1 roku od czasu kiedy pokrzywdzony dowiedział się o sprawcy przestępstwa, ale nie później niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.

Przestępstwo ze szkodą małoletniego

Prawa małoletnich pokrzywdzonych zostały objęte szczególną ochroną. Chodzi o przypadki przestępstw stanowiących występek przeciwko życiu i zdrowiu popełnionych na szkodę małoletniego, zagrożonych karą, której górna granica przekracza 5 lat pozbawienia wolności. Dotyczy to również przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności popełnionych na szkodę małoletniego, lub kiedy treści pornograficzne obejmują udział małoletniego. W tych przypadkach przedawnienia karalności tych przestępstw nie może nastąpić przed ukończeniem przez małoletniego 30 roku życia.

Wydłużenie okresu przedawnienia

Przedawnienie karalności może ulec wydłużeniu. O 10 lat lub o 5 lat wydłuża się okres przedawnienia w zależności od rodzaju przestępstwa w sytuacji, gdy w okresie biegu przedawnienia zostało wszczęte odpowiednie postępowanie. Jeśli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania karnego, okres przedawnienia w tej sytuacji nie biegnie. Nie dotyczy to sytuacji, kiedy przeszkodą uniemożliwiającą wszczęcie postępowania jest brak wniosku o ściganie, czy też brak jest oskarżenia prywatnego.

Przedawnienie wykonania orzeczonej kary

Kiedy sprawca przestępstwa został już prawomocnie przez Sąd, również może dojść do przedawnienia. Wtedy mówimy o przedawnieniu wykonania orzeczonej kary. Nie można wykonać kary, jeśli od uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło:

• 30 lat – w razie skazania na karę pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat albo karę surowszą,
• 15 lat – w razie skazania na karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat,
• 10 lat – w razie skazania na inną karę (ten okres ma zastosowanie również do orzeczonych środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku).

Przestępstwa wyłączone z przedawnienia

Są takie przestępstwa, które z uwagi na doniosłość społeczną oraz naruszone dobro zostały wyłączone od możliwości przedawnienia karalności za nie. Przedawnieniu nie mogą ulec przestępstwa zbrodni przeciwko pokojowi, ludzkości i przestępstwa wojenne. Nie mogą ulec przedawnieniu również:

• umyślne przestępstwa zabójstwa, ciężkiego uszkodzenia ciała, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, pozbawienia wolności połączonego ze szczególnym udręczeniem, jeżeli zostały popełnione przez funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Podsumowanie

Jeśli mają Państwo dodatkowe wątpliwości związane z pojęciem przedawnienia karalności lub przedawnieniem wykonania orzeczonej kary, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć na trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Przedawnienie w prawie karnym pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Zachowek czy zachówek? Od razu na początku trzeba wyjaśnić, że w prawie spadkowym nie występuje takie pojęcie jak „zachówek”. Należy o tym powiedzieć, ponieważ wiele osób używa błędnie pojęcia „zachówek” na określenie zachowku. Natomiast poprawnie jest, gdy używamy pojęcia zachowek.

Zachowek to pojęcie z zakresu prawa spadkowego. We wcześniejszych artykułach poruszaliśmy już tematy z zakresu prawa spadkowego. Przygotowaliśmy artykuł o tym, jak poprawnie sporządzić testament.

Zachowek ma zagwarantować spadkobiercom ustawowym prawo domagania się rekompensaty, gdy nie zostaną oni powołani w testamencie przez spadkodawcę. Zachowek stosuje się także, kiedy spadkodawca już za życia rozporządził swoim majątkiem. Przykładowo spadkobierca dziedzicząc ustawowo może spotkać się z sytuacją, kiedy w skład masy spadkowej nie będą wchodzić żadne aktywa. W konsekwencji będziemy mieć do czynienia z tzw. pustym spadkiem.

Zachowek – komu przysługuje?

Zachowek przysługuje spadkobiercom ustawowym. Jednak nie chodzi o całą grupę spadkobierców ustawowych, a o konkretnie wskazanych przez ustawodawcę. Zachowek przysługuje zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, lecz jedynie w sytuacji, kiedy byliby powołani do spadku na podstawie dziedziczenia ustawowego.

Zachowek nie należy się osobom wydziedziczonym przez spadkodawcę, uznanym za niegodne dziedziczenia, osobom, które zrzekły się spadku za życia spadkodawcy lub odrzuciły spadek po śmierci spadkodawcy.

Ile wynosi zachowek? adwokat skarżysko kamienna

Uprawnionemu do zachowku przysługuje ½ wartości jego udziału spadkowego, jaki przypadałby mu przy dziedziczeniu ustawowym. Jednak w sytuacji, kiedy uprawniony do zachowku jest trwale niezdolny do pracy lub jest osobą małoletnią (mniej niż 18 lat) to przysługuje mu 2/3 wartości jego udziału spadkowego.

Poprawne wyliczenie ile wynosi zachowek jest dość trudne i skomplikowane. Na początku należy ustalić udział spadkowy, który stanowi podstawę obliczenia ile wynosi zachowek. Ustalając udział spadkowy musimy uwzględnić spadkobierców niegodnych dziedziczenia oraz tych, którzy odrzucili spadek. Nie bierzemy pod uwagę tych, którzy zrzekli się dziedziczenia lub zostali wydziedziczeni.

Kiedy wyliczymy udział spadkowy, możemy ustalić ile wynosi zachowek. Do wyliczenia zachowku uwzględnia się aktywa spadku, dolicza darowizny oraz zapisy windykacyjne dokonane przez spadkodawcę. Nie doliczamy do spadku drobnych darowizn oraz tych dokonanych przed więcej niż dziesięciu laty, licząc wstecz od otwarcia spadku, dokonanych na rzecz osób niebędących spadkobiercami lub uprawnionymi do zachowku.

Przykładowe wyliczenie ile wynosi zachowek. Przykład nr 1.

Scheda spadkowa po Janie Nowaku wynosi 500 000 zł. W jej skład wchodzi mieszkanie o wartości 400 000 zł i samochód osobowy o wartości 100 000 zł. Jan Nowak pozostawił po sobie jedynie 2 dzieci: Marcina i Katarzynę. W testamencie zapisał cały swój majątek Marcinowi. Katarzyna nie została powołana do spadku. Marcin i Katarzyna są pełnoletni i nie są trwale niezdolni do pracy. Gdyby rodzeństwo dziedziczyło na podstawie ustawy, każde z nich miałoby prawo do ½ spadku, co daje sumę 250 000 zł. Katarzynie tytułem zachowku należy się ½ jej udziału spadkowego, a zatem ½ z 250 000 zł, co daje kwotę 125 000 zł. Jak zatem widzimy Katarzyna może domagać się od Marcina kwoty rzędu 125 000 zł tytułem zachowku.

Przykładowe wyliczenie ile wynosi zachowek. Przykład nr 2.

Scheda spadkowa po Janie Nowaku wynosi 700 000 zł. W jej skład wchodzi dom o wartości 600 000 zł oraz samochód o wartości 100 000 zł. Jan Nowak pozostawił po sobie jedynie 2 dzieci: Marcina i Katarzynę. Rok przed śmiercią darował swojej córce Katarzynie dom o wartości 600 000 zł, a w testamencie zapisał wszystko co mu pozostało tj. samochód o wartości 100 000 zł synowi Marcinowi. Czy syn Marcin mimo to może czegoś się domagać od swojej siostry Katarzyny? Tak, Marcin może domagać się zachowku uzupełniającego. Zarówno Marcin, jak i Katarzyna są pełnoletni i nie są trwale niezdolni do pracy. W przypadku, gdyby rodzeństwo dziedziczyło na podstawie ustawy, każde z nich miałoby prawo do ½ spadku, co daje sumę 350 000 zł. Marcinowi tytułem zachowku należy się ½ jego udziału spadkowego, a zatem ½ z 350 000 zł, co daje kwotę 175 000 zł. Od wartości ustalonego zachowku należy odjąć wartość otrzymanego samochodu tj. 175 000 zł – 100 000 zł = 75 000 zł – o taką kwotę może upominać się od Katarzyny, Marcin.

Zachowek a przedawnienie

Należy zaznaczyć, że zachowek jest roszczeniem, które ulega przedawnieniu. Roszczenie uprawnionego do zachowku przedawnia się z upływem pięciu lat od ogłoszenia testamentu. Z kolei roszczenie przeciwko osobie obowiązanej do uzupełnienia zachowku z tytułu otrzymanego od spadkodawcy zapisu windykacyjnego lub darowizny przedawnia się z upływem pięciu lat od otwarcia spadku.

Podsumowanie

Podsumowując należy stwierdzić, że dochodzenie zachowku jest dość skomplikowane i może wywołać problematyczne sytuacje.  W szczególności może stworzyć to kłopoty osobom, które nie mają w tym zakresie odpowiedniej wiedzy. Świadomość swoich praw jest jednak bardzo ważna i mam nadzieję, że po przeczytaniu tego artykułu mają już Państwo większą wiedzę w tym zakresie.

Jeśli mają Państwo dodatkowe wątpliwości związane z pojęciem zachowku, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Zachowek. Prawo do zachowku, ile wynosi zachowek? pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Czym jest warunkowe umorzenie postępowania karnego?

W ostatnim artykule omawiającym kwestie związane z prawem karnym pisaliśmy o zawieszeniu kary pozbawienia wolności. Natomiast dziś chcemy Państwu przedstawić instytucję warunkowego umorzenia postępowanie karnego. Jeśli spełnione zostaną pewne przesłanki Sąd może zdecydować o tym, że unikniemy kary. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest bardzo korzystne dla sprawcy przestępstwa. Sąd jednak nie ma obowiązku zastosować warunkowego umorzenia postępowania karnego, nawet jeśli zostaną spełnione przesłanki. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest instytucją fakultatywną, nie obligatoryjną.

Kiedy możliwe jest warunkowe umorzenie postępowania karnego?

Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest możliwe, jeśli wina i społeczna szkodliwość czynu są nieznaczne. Ważne jest również, aby okoliczności popełnienia przestępstwa nie budziły wątpliwości. Istotna jest postawa sprawcy – nie może być skazany za przestępstwo umyślne, a jego dotychczasowe życie i warunki osobiste nie mogą wskazywać, aby wrócił do przestępstwa po warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Są to niezbędne przesłanki, które muszą wystąpić, aby Sąd mógł zastosować instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego

O warunkowe umorzenie postępowania karnego, po pierwsze, może się ubiegać osoba, która nie była karana za przestępstwo umyślne. Warunkowego umorzenia postępowania karnego nie wyklucza skazanie za przestępstwo nieumyślne. Druga przesłanka – Sąd musi uznać, że stopień winy i społeczna szkodliwość czynu są nieznaczne. Po trzecie, wszystkie okoliczności dotyczące przestępstwa nie mogą budzić wątpliwości. Sąd po zbadaniu zgromadzonych dowodów uznaje, że sprawca popełnił przestępstwo oraz w jaki sposób go dokonał. Ważne jest również, aby wobec oskarżonego występowała tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna. Rozumiemy przez to prognozę mówiącą o tym, że nie popełni on ponownie przestępstwa.

Warunkowego umorzenia postępowania karnego nie można stosować jeśli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności powyżej 5 lat.

Konsekwencje warunkowego umorzenia postępowania

W poprzednim artykule omawiającym zagadnienie warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności wspominaliśmy, że orzeczone zostaje ono na okres próby od 1 roku do 3 lat. Podobnie jest przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego i okres ten również wynosi od 1 roku do 3 lat. Sąd może według uznania zdecydować o oddaniu w okresie próby sprawcy pod dozór kuratora lub osoby zaufanej, stowarzyszenia czy instytucji. Na sprawcę nałożony zostaje również obowiązek naprawienia szkody w całości lub w części, a w miarę możliwości obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zamiast wymienionych obowiązków Sąd może orzec nawiązkę.

Sąd może nałożyć na sprawcę inne obowiązki, a mianowicie:

• informowanie Sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby,
• przeproszenie pokrzywdzonego,
• wykonywanie ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby,
• powstrzymania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających,
• poddanie się terapii uzależnień,
• poddanie się terapii, w szczególności psychoterapii lub psychoedukacji,
• uczestnictwo w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,
• powstrzymanie się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób lub zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób,
• opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym.

Wobec sprawcy można orzec środek karny w postaci świadczenia pieniężnego lub zakazu prowadzenia pojazdów do lat 2. Każdy przypadek Sąd rozpatruje indywidualnie. Wobec sprawcy są stosowane środki, które Sąd uzna w konkretnym przypadku za celowe i niezbędne.

Podsumowanie

Warunkowe umorzenie postępowania karnego zależy od wystąpienia kilku niezbędnych przesłanek. Jest to z pewnością bardzo korzystna dla sprawcy instytucja, która może pomóc mu w uniknięciu kary.

Jeśli mają Państwo dodatkowe wątpliwości związane z warunkowym umorzeniem postępowania karnego, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć na trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• Mail
• WordPress

Artykuł Warunkowe umorzenie postępowania karnego pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Sprawy majątkowe w małżeństwie to niezwykle istotny temat. Warto, aby każdy kto zawarł związek małżeński lub dopiero w niego wstąpi znał pojęcia ustroju majątkowego w małżeństwie. Jednak rzadko kiedy zastanawiamy się nad ustaleniem spraw majątkowych w małżeństwie. Nie wiemy jaki ustrój byłby dla nas najlepszy i jakie będą konsekwencje wyboru jednego z proponowanych przez ustawodawcę. Dlatego przygotowaliśmy dla Państwa artykuł przybliżający wspólność i rozdzielność majątkowa w małżeństwie.

Co to jest wspólność majątkowa?

O ustrojach majątkowych przeczytamy w Kodeksie Rodzinnym i Opiekuńczym w Dziale III „Małżeńskie ustroje majątkowe”. Musimy wiedzieć, że w świetle przepisów w momencie zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami wspólność majątkowa. Obejmuje ona przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa przez oboje małżonków lub przez jednego. Te przedmioty, które nie są objęte wspólnością według ustawy należą do majątków osobistych każdego z małżonków. Domyślają się pewnie Państwo, że nie zawsze z chwilą zawarcia związku małżeńskiego dochodzi do powstania wspólności majątkowej.

Rozdzielność majątkowa w małżeństwie adwokat skarżysko

Jeszcze przed ślubem przyszli małżonkowie mogą zdecydować się na zawarcie umowy o rozdzielności majątkowej. Umowa, o której mowa to powszechnie znana intercyza. Taką umowę można zawrzeć nie tylko przed ślubem, ale również w trakcie trwania małżeństwa. Jeśli wystąpi przypadek, że jeden z małżonków nie wyrażałby woli zawarcia takiej umowy, należy skierować pozew do Sądu o ustanowienie rozdzielności majątkowej. W wyjątkowych sytuacjach Sąd może zdecydować o ustanowieniu rozdzielności majątkowej z datą wsteczną.

Majątek wspólny małżonków

Już wiemy, że w skład majątku wspólnego wchodzą przedmioty nabyte podczas trwania małżeństwa przez małżonków lub przez jednego z nich. Oczywiście, nie jest to wszystko co będzie wchodziło w skład wspólności majątkowej. W skład majątku wspólnego będzie również wchodziło:

• wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej małżonków,
• dochody z majątku wspólnego,
• dochody z majątku osobistego małżonków,
• środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego małżonków,
• kwoty składem zaewidencjonowanych na subkoncie (o których mowa w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych).

Są to przykładowe składowe majątku wspólnego. Ujęcie składników majątku wspólnego ma formę katalogu otwartego.

Majątek osobisty małżonka

Wiemy już, jakie składniki majątkowe wchodzą w skład majątku wspólnego małżonków. Teraz omówimy co wchodzi w skład majątku osobistego każdego z małżonków. Należy zaznaczyć, że wskazujemy składniki majątku osobistego i mówimy o sytuacji, gdy małżonkowie mają wspólność majątkową. Ponieważ jeśli występuje rozdzielność majątkowa w małżeństwie to wtedy mówimy wyłącznie o majątkach osobistych dwójki małżonków.

Składniki osobistego majątku małżonka

W skład majątku osobistego małżonków wchodzą:

• przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
• przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił. Warto zaznaczyć, że przedmioty zwykłego urządzenia domowego służące do użytku obojgu małżonkom są objęte wspólnością ustawową także w wypadku, gdy zostały nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba, że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
• prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;
• przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków;
• prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;
• przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;
• wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków;
• przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego
  z małżonków;
• prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy;
• przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Przymusowa rozdzielność majątkowa

Nie zawsze możemy sami zdecydować o sprawach majątkowych w naszym małżeństwie. Zdarzają się sytuacje, które są przewidziane prawem, kiedy mowa będzie o przymusowym ustroju majątkowym. Wcześniej przedstawiliśmy, że każdy z małżonków, jeśli jeden nie wyrazi zgody, może złożyć w Sądzie pozew o ustanowienie rozdzielności majątkowej. Do Sądu może również wystąpić wierzyciel któregoś małżonka, jeśli wykaże, że zaspokojenie wierzytelności stwierdzonej tytułem wykonawczym wymaga podziału majątku wspólnego małżonków. Rozdzielność majątkowa z mocy prawa powstanie w przypadku ubezwłasnowolnienia lub ogłoszenia upadłości jednego z małżonków. Warto dodać, że orzeczenie separacji pomiędzy małżonkami również spowoduje powstanie rozdzielności majątkowej.

Podsumowanie

Widzimy, że różnice pomiędzy wspólnością majątkową, a rozdzielnością majątkową są bardzo duże. Tak jak konsekwencje wyboru jednego z tych ustrojów majątkowych. Należy zatem dokładnie przemyśleć, który ustrój majątkowy byłby dla nas najkorzystniejszy. Warto zwrócić uwagę również na to, że są sytuacje, kiedy niezależnie od nas może wystąpić rozdzielność majątkowa. Trzeba na koniec zaznaczyć, że oprócz klasycznej wspólności majątkowej i klasycznej rozdzielności majątkowej, małżonkowie mogą w umowie rozszerzyć lub ograniczyć ustawową wspólność majątkową oraz ustanowić rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków.

Jeśli mają Państwo dodatkowe wątpliwości związane z zagadnieniami takimi jak wspólność majątkowa i rozdzielność majątkowa, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć na trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• WordPress
• Mail

Artykuł Wspólność a rozdzielność majątkowa w małżeństwie pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.

Zapewne znają Państwo instytucje warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Dzięki warunkowemu zawieszeniu kary, skazany ma możliwość uniknięcia osadzenia w więzieniu. Chcemy dziś Państwu przybliżyć jakie przesłanki muszą wystąpić, aby warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności Sąd mógł orzec. Wyjaśnimy kiedy można orzec o tzw. „zawiasach”, wskażemy wspomniane przesłanki, na jaki okres kara Sąd zawiesi karę oraz co może czekać skazanego.

Przesłanki konieczne do orzeczenia warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności

Po pierwsze, Sąd warunkowo może zawiesić karę pozbawienia wolności, kiedy nie przekracza ona wymiaru jednego roku. Następnie, jeśli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności. Ważne jest również, aby wystarczało to osiągnąć cel kary, przede wszystkim uniknąć powtórnego popełnienia przestępstwa.

Pierwsza przesłanka to orzeczenie kary pozbawienia wolności na maksimum jeden rok. Wcześniej, przed nowelizacją przepisów w tym zakresie, Sąd mógł zawiesić karę pozbawienia wolności, która nie przekraczała dwóch lat. Widzimy, że nie jest to dobra zmiana dla osób oskarżonych w procesie karnym. Wiemy zatem, że będąc skazanym za czyny omówione w tym artykule z naszego bloga, nie możemy liczyć na warunkowe zawieszenie kary.

Ponadto, z przepisu jasno wynika, że nie można warunkowo zawiesić kary ograniczenia wolności, czy grzywny.

Druga przesłanka dotyczy tego, że skazany w czasie, gdy popełnił aktualne przestępstwo nie miał na koncie wyroku orzekającego karę pozbawienie wolności.

Trzecią i ostatnią przesłanką konieczną jest  to, aby Sąd stwierdził, że warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności będzie wystarczające. Wystarczające, żeby osiągnąć wobec oskarżonego cel kary, przede wszystkim zapobiec powrotowi do przestępstwa.

Ważne jest również to, że Sąd skupia się na postawie oskarżonego, zwraca uwagę na jego dotychczasowy styl życia i zachowanie po popełnieniu przestępstwa. Wręcz konieczne jest, aby wystąpiła tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna.

Kiedy te wszystkie przesłanki zostaną spełnione, Sąd może zdecydować o zawieszeniu kary pozbawienia wolności.

Należy pamiętać jednak, że Sąd może, ale wcale nie musi warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności orzec. Jest to fakultatywna decyzja Sądu, gdyż Sąd nie jest zobowiązany do jej zastosowania, mimo wystąpienia wszystkich przesłanek.

Istotną sprawą jest to, że wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz przestępstwa z art. 178a § 4 kk, Sąd warunkowo może zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Czas zawieszenia kary pozbawienia wolności

W nawiązaniu do wspomnianych przesłanek, Sąd uznaje za słuszne i celowe warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności. W wyroku musi również wskazać na jaki czas przedmiotową karę warunkowo zawiesza. Czas na jaki kara może zostać zawieszona wskazuje Sądowi ustawodawca w kodeksie karnym. Zawieszenie kary pozbawienia wolności ustala się na okres próby, od jednego roku do 3 lat od uprawomocnienia się wyroku.

Wraz z upływem 6 miesięcy od końca okresu próby, skazanie ulega zatarciu. Jednak nie zawsze tak się dzieje. Ponieważ, jeśli wobec skazanego orzeczono grzywnę, środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania. Również nie nastąpi przed wykonaniem środka zabezpieczającego.

Dozór i inne rozstrzygnięcia wyroku orzekającego warunkowe zawieszenie kary adwokat skarżysko kamienna

W wyroku oprócz treści co do kary pozbawienia wolności i okresu próby zapadają często inne rozstrzygnięcia. Sąd zawieszając wykonanie kary może w okresie próby oddać skazanego pod dozór kuratorski lub innej osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji, organizacji społecznej. Do takich jednostek, które działają na rzecz wychowania, zapobiegania demoralizacji i pomocy skazanym. Dozór ten jest fakultatywny.

Dozór to nie jedyna możliwa konsekwencja związana z orzeczeniem zawieszenia kary pozbawienia wolności. Lista potencjalnych zobowiązań dla skazanego w związku z orzeczeniem jest dość długa, a można wskazać, takie jak:

• informowanie sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby,
• przeproszenie pokrzywdzonego,
• wykonywanie ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby,
• wykonywanie pracy zarobkowej, zobowiązanie do nauki lub przygotowania się do zawodu,
• powstrzymanie się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających,
• poddanie się terapii uzależnień,
• poddanie się terapii, w szczególności psychoterapii lub psychoedukacji,
• uczestnictwo w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,
• powstrzymanie się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,
• powstrzymanie się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami
  w określony sposób lub zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób,
• opuszczenie lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,
• inne stosowne postępowanie w okresie próby, które może zapobiec popełnieniu ponownie przestępstwa.

Sąd w wyroku musi skazanego zobowiązać do minimum jednego z wymienionych wyżej obowiązków. Chyba, ze Sąd orzeka również środek karny. Wtedy orzeczenie obowiązku z listy powyżej jest fakultatywne.

Należy także wskazać, że Sąd warunkowo zawieszając kare pozbawienia wolności może orzec o grzywnie. Jest to możliwe wtedy, jeżeli jej wymierzenie wraz z  karą pozbawienia wolności na innej podstawie nie było możliwe.

Podsumowanie

Podsumowując, zagadnienie warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności nie jest takie proste jak mogłoby się wydawać i zawiera w sobie wiele szczególnych kwestii. Warto je znać, kiedy zostaniemy oskarżeni o popełnienie przestępstwa lub też będziemy pokrzywdzeni w wyniku takiego przestępstwa.

Jeśli mają Państwo dodatkowe wątpliwości związane z warunkowym zawieszeniem kar pozbawienia wolności, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Będziemy starać się rozwiać Państwa wątpliwości i odpowiedzieć na trapiące pytania oraz wyjaśnić Państwu zawiłe kwestie prawne. Na blogu Kancelarii Adwokackiej Adwokata Piotra Rodaka będziemy poruszać także inne zagadnienia prawne, zachęcamy do śledzenia naszej strony.

• Facebook
• Google
• WordPress
• Mail

Artykuł Warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności pochodzi z serwisu Adwokat Piotr Rodak.